Sta je in een rivier. Je merkt, wanneer je in het water blijft staan, dat het water langs jouw benen nooit hetzelfde is. Een mens die stilstaat, staat nooit tweemaal in hetzelfde water. De omgeving is continue in beweging.

Dit geldt ook voor het lopen over een touw. Ooit liep ik over een touwbrug. Het touw was hoog opgehangen tussen twee bomen in. Zo gauw je er op stond, begon het touw gevaarlijk te bewegen. Daar ging ik mooi niet op staan, ben niet gek (levensmoe). Voor het touw was dat blijkbaar heel gewoon; voor mij als bang mens niet. Ik had liever dat het touw strak gespannen en stabiel was. Totdat ik me realiseerde dat het pas echt problematisch wordt wanneer het touw niet bewoog, dan was er echt iets aan de hand. Het lopen over het bewegende touw was vervolgens een heel prettige manier om vol trots de overkant te bereiken.

Elke mens heeft de keuze. Het leven te aanschouwen als beweeglijk (dynamica) of als continuerend (statica). Beiden zijn tegelijkertijd aanwezig.  Veel van het heden was ook gisteren bekend -koffie drinken, in auto’s rijden-, terwijl er morgen zaken zijn die we vandaag nog niet kennen -sensors in lichamen-.

Uit onderzoek is bekend dat de mens ‘conservatief’ is, een behoudende instelling kent. Dat maakt het voor een mens makkelijker om het bekende, het continue te adoreren. Hij heeft meer moeite om het nieuwe te omarmen.

Toch heeft een mens geen keuze, want ook al beweegt hijzelf niet -stilstaan in water-, de omgeving verandert -nooit twee keer in hetzelfde water staan-. De mens mag daarop reageren. Dat kan door niets te doen -wegkijken- tot actief zelf het heft in eigen handen te nemen.

De kunst van het leven zit in het combineren van statica en dynamica. Beiden heb je nodig om te genieten van de veranderlijke werkelijkheid. De statica biedt houvast en rust, de dynamica zorgt voor spanning en onrust.

In veranderingsprocessen zie ik nogal eens de dynamica overheersen en bezitten mensen te weinig houvast. Anderzijds zetten mensen, beroepen, afdelingen en organisaties zichzelf buiten spel door teveel vast te houden aan ‘gisteren’. Dan worden zij door de tijd ingehaald. De kunst van bijdetijdblijven zit in het vinden van een goede balans tussen statica en dynamica.

Advertenties